Δήμητρ@

Είναι απλό.

Ήταν ο άνθρωπος που ήθελε.

Απροστάτευτος από συλλογικότητες, απερίφραχτος από ατομικά δικαιώματα.

Ποιο καφενείο γνωρίζει το δικαίωμα στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας;

Καμιά πόλη ή επαρχία δεν χωρούσε το άτομό του.

Η πόλη γεμάτη ευκαιρίες αυταπάτης.

Η επαρχία με ληγμένο ήλιο.

Γιατί δεν ήταν άτομο, δεν ήταν εκείνη η ύπαρξη που πια δεν κόβεται σε μικρότερα κομμάτια.

Ήταν ολόκληρος μια πιθανότητα διάλυσης.

Ήταν κάτι παραπάνω από κληρονόμος.

Ήταν ιδρυτής.

Όλος φτερό και αίμα κουβαλούσε την ολοκληρία του, την ανέβαζε μέχρι τον βράχο και τη νύχτα έπεφτε μαζί της στην αρχή.

Ένας Σίσυφος που γκρέμισε βιβλιοθήκες βάζοντας το φουστάνι του και διεκδικώντας να γίνεται κάθε μέρα αυτό που είναι.

Κατάλαβε πως η ζωή θα κινείται πάντα μεταξύ μεροκάματου και τρικυμίας μ’ ένα αίτημα μονάχα : να μοιραστούν.

Σε μια στροφή χορευτική έσπαγε όρια.

Δεν ήθελε να φανεί. Ήθελε να εκφραστεί, όπως ένα αηδόνι που τραγουδά την αυγή και στη ράχη του ανατριχιάζει όλη η δροσιά των σεντονιών.

Τον διέσυραν.

Τον «γιάτρευαν».

Μα αυτός εκεί.

Μα αυτός τότε.

Μα αυτός με όσους.

Μα αυτός…αυτός.

Ήταν χρώμα της Ίριδος. Που υπάρχει άνευ αναμίξεως. Καθαρό. Που ορίζει τον εαυτό του.

Ήταν εγώ, εσύ, αυτός, εμείς, εσείς, αυτοί.

Ήταν ιδρυτής των δυνατοτήτων του.

Γι’ αυτό δεν θα τον ξεχάσω.

Γι’ αυτό θα τον θάψει η εποχή της ωφέλειας.

Η φωτογραφία του εξωφύλλου του άρθρου είναι αντλημένη από τη Lifo.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create a website or blog at WordPress.com

ΠΑΝΩ ↑